Youth Board in Ecuador

Jens Vandergucht (17), Annelien Laurijssen (17) en Joke Soetaert (16) trokken tijdens de herfstvakantie 2008 met de Plan Youth Board naar Ecuador. Ze werden vergezeld door Anne en Katrien, twee pedagogische medewerkers van Plan België.

"Dat was natuurlijk een geweldige ervaring en ik heb daar voor mezelf enorm veel uit gehaald: dat materialisme niet het belangrijkste is bijvoorbeeld.” Aan het woord is Annelien, die samen met Jens en Joke een film ging maken over het leven van kinderen en jongeren in Ecuador. De neerslag van hun ervaringen wordt vanaf september 2009 op dvd verspreid in het lager onderwijs om kinderen bij ons te sensibiliseren voor kinderrechten in het Zuiden.
> Lees meer over het gratis aanbod Mondiale Vorming van Plan.

“Ik zat vol verwachtingen in het vliegtuig”, weet Jens nog. “Ik had een beetje schrik van wat komen zou. Maar eenmaal ginder voelde ik me meteen thuis.” “Ik denk vooral terug aan de lieve mensen daar”, zegt Joke. “Velen zijn erg arm, maar ondanks dat heel vrijgevig en gastvrij. Dat komt steeds terug.”

Buitenstaanders

Het drietal bezocht daar ook enkele afgelegen dorpen waar projecten van Plan liepen. “Zo zijn we onder andere bij een inheemse familie op bezoek geweest”, vertelt Jens. “Ze lijken nogal terughoudend en afstandelijk ten opzichte van buitenstaanders. Ons beschouwden ze natuurlijk ook als buitenstaanders.”
“We konden natuurlijk niet echt tot hen doordringen”, vult Joke aan. “We spraken immers hun taal niet. We waren er maar voor enkele dagen.”

Toch is Annelien wel trots dat het ze gelukt is contact te maken met de inheemse bevolking: “We zijn gewoon beginnen te dansen om het ijs te breken. In het begin keken ze ons wat raar aan, maar na
een tijdje begonnen ze mee te doen en ze vonden het nog leuk ook.” Jens liet dat alvast niet aan zijn hart komen. Als praten niet kan, werkt lichaamstaal mogelijk wel, moet hij gedacht hebben en hij begon spontaan als een aap te dansen. “Ik ben altijd al een entertainer geweest”, lacht hij. “Ik dacht, om ze los te krijgen, ga ik mijn imitatie van een gorilla ten beste geven. En dat viel wel in de smaak.”

Versleten klassen

Alledrie hebben ze een goede herinnering aan een gezin waar een meisje hen inheemse spelletjes aanleerde. De Belgische tieners leerden haar dan welke spelletjes wij hier spelen. “Het is daar heel anders, maar ik denk eigenlijk niet dat die kinderen op sociaal of emotioneel vlak iets tekortkomen”, zegt Annelien. “Ze leken echt wel gelukkig. Op school en in huis zie je veel verschillen met wat wij hier gewoon zijn. Maar de kinderen zijn er erg vrolijk en ze lachen altijd. Ik had daar vooraf niet zo bij stilgestaan.”

De Youth Boarders bezochten ook verschillende scholen. In sommige scholen was er nauwelijks comfort. De klaslokalen hadden geen ramen en zagen er behoorlijk versleten uit. Maar ze kwamen ook in een middelbare school terecht, waar de directeur hun trots het computerlokaal liet zien.

“Vooral in de scholen hebben we veel gepraat over Plan”, herinnert Jens zich. “In Guaranda, waar we er ook een paar bezochten, vertelde de directeur wat Plan voor de scholen en voor de gemeenschap daar betekende. Dat vond ik wel boeiend. Zelfs de kinderen vroegen aan ons wat we van Plan en van de realisaties van Plan in hun dorp dachten.”

Paalwoning

Één van de laatste dagen van hun reis reden Jens, Annelien en Joke naar Santa Lucia waar ze alweer een school bezochten. Vlak naast de school was een centrum waar de kinderen iedere zaterdag naartoe
konden. Ze leerden er o.a. over de kinderrechten. Één van de trouwe bezoekers daar was Dayana, een meisje dat ons drietal meenam naar haar thuis: een heuse paalwoning! Ze aten er heerlijke rijst met
groenten en haar vader toonde hun hoe hij kokosnoten oogstte. Ten slotte reden ze samen naar Dayana’s lievelingsplekje: het huis van haar oma met heel veel prachtige bloemen errond.
“De mensen zijn daar zo trots op wat ze hebben”, aldus Joke. “Ze zijn zo blij omdat ze leven. Ze lopen over van energie, maar ze hebben natuurlijk wel grote zorgen, om water bijvoorbeeld. Hulp kunnen ze dus echt wel gebruiken, want de middelen zijn schaars.”

Niet uitgepraat

Intussen zijn Joke, Jens en Annelien allang weer thuis, maar over hun Ecuadorreis raken ze niet uitgepraat. Jens mag van zijn leraar zedenleer binnenkort twee lesuren aan Ecuador wijden en Annelien mag de reis en het filmverslag in haar eigen klas voorstellen. “Ik heb al aan veel mensen hier verteld wat ik daar beleefd heb”, zegt Joke. “Of ze het echt begrijpen, weet ik niet. Vaak zien ze het als een gewone toeristische reis. Je hebt het dan over ontwikkelingssamenwerking, maar wij hebben daar natuurlijk niet echt gewerkt of ergens aan gebouwd. Het is moeilijk om de mensen hier uit te leggen dat de jongeren sensibiliseren voor internationale solidariteit ook belangrijk is.”